Scouting werd opgericht door een Britse generaal, Robert Stevenson Smyth Baden-Powell.
Generaals stellen we ons meestal voor als strenge en humorloze mensen. B.P. was echter een heel ander soort generaal. Hij had een afschuw aan humorloze mensen, van bureaucratie, van routine, van egoisme en van mensen die zichzelf veel te serieus nemen. Het liefst hield hij zich bezig met verkleden, mensen in het ootje te nemen en karikaturen te tekenen.

B.P. werd geboren op 22 Februari 1857. Als Kleine jongen verloor hij zijn vader en moest daardoor naar een kostschool, Charterhouse. Daar hield hij zich bezig met van alles en nog wat, behalve met zijn studie. Niemand was verbaasd dat zijn uitslagen niet zo schitterend waren, toch slaagde hij er altijd in met de hakken over de sloot te gaan naar het volgende leerjaar. In de bossen rond Charterhouse, waar B.P. altijd rondzwierf, ontstond zijn liefde voor alles wat met de natuur te maken had.Wanneer B.P. op vakantie was, beleefde hij met zijn broers verscheidene avonturen. Met de boot Koh-I-Noor maakte ze allerhande zwerftochten. Eigenlijk waren we net een scheepsjongenkwartier (=patrouille), zou hij later over die tijd vertellen.Soms geraakten ze ook in benarde omstandigheden: eens toen het schip midden in een storm dreigde te zinken en iedereen doodsbang was, zei zijn oudste broer: We zijn nog altijd niet dood, dus we blijven proberen aan wal te komen niet te vlug opgeven, maar altijd blijven proberen werd de levenshouding van B.P. Wegens zijn weinig briljante schooluitslagen werd B.P. niet aan de universiteit toegelaten. Toen hij hoorde dat het leger een toelatingsexamen voor officieren organiseerde, besliste hij deel te nemen. Tot ieders verbazing slaagde hij en werd hij tweede op 700 kandidaten. Na zijn opleiding werd hij als jonge luitenant naar India gestuurd. Daar heeft B.P. heel veel geleerd van wat hij later aan de scoutsbeweging zou doorgeven: je uit de slag trekken, sport beoefenen, toneelspelen, allerhande openluchttechnieken, samenwerken en een uitgebreide kennis van de natuur. B.P. viel bij zijn meerderen op en werd bij de inlichtingendienst opgenomen. Als inlichtingenofficier werd hij naar zuidelijk Afrika gestuurd.

Met listen alleen kon B.P. het niet halen en daarom moest hij een middel vinden om zijn doodvermoeide soldaten van sommige taken te verlossen. Toen vroeg hij aan de jongeren van Mafeking of ze hem wilden helpen. Door hen ernstig te nemen en hen heel wat verantwoordelijkheid te geven werd dit experiment een succes. Koerierdiensten, postverdeling, wacht lopen, enz. waren taken die door jongens en meisjes uitgevoerd werden. Op 16 mei 1900 werd Mafeking bevrijd en B.P. werd uit dank voor zijn volhouden tot generaal bevorderd ; dit alles had hij aan de jeugd te danken.

Terug in Engeland schreef B.P. een boek over zijn ervaringen in het verkennen aids to Scouting. Enigszins tot zijn verbazing sloeg het boek vooral in bij de jeugd. De tieners begonnen het boek in praktijk te brengen door patrouilles te vormen, op kamp te gaan, vuur te maken en de natuur te verkennen. Elke dag ontving B.P. brieven waarin hem om raad gevraagd werd. B.P. gaf op zoveel mogelijk vragen een antwoord en hij merkte dat er stilletjes aan een beweging ontstond. Van alle kanten werd B.P. aangemoedigd om zijn boek te herschrijven en het meer aan de jongeren aan te passen.

B.P. besloot een experiment te wagen: van 15 juli tot 9 augustus 1907 organiseerde hij op Brownsea Island een proefkamp. Twintig jongens beleefde daar het eerste officile scoutskamp. In vier patrouilles onderverdeeld leerden zij het openluchtleven kennen: ze kookten, sjorden en ze deden grote spelen, kortom een scoutskamp zoals ze nu nog doorgaan. 's Avonds bij het kampvuur vertelde B.P. allerlei belevenissen, werd er gezongen en gedanst. B.P. was tevreden over het kamp en hij schreef een tweede boek: Scouting for Boys (Verkennen voor jongens). Toen B.P. merkte dat het boek echt insloeg, probeerde hij de bestaande jeugdbewegingen zo ver te krijgen dat zij zijn ideen gebruikten. Dat leverde echter weinig resultaat op. Dan maar zelf een eigen beweging op poten zetten. Het werd een enorm succes. Amper een jaar later waren er alleen al in Engeland 60000 scouts ingeschreven. Engeland was in die tijd het middelpunt van het enorme Britse wereldrijk en in alle andere gebieden van het rijk schoten de scoutsbewegingen als paddestoelen uit de grond. Scouting diende een wereldorganisatie te zijn waarin iedereen met iedereen overweg kon. Daarom bleef de beweging niet enkel in het Britse rijk beperkt ; Belgium was een van de eerste vreemde landen waar scouting wortel schoot.Vlak voor het begin van de tweede wereldoorlog in 1939 trok B.P. zich terug op zijn buitenverblijf in Kenia. Hij bracht er de rest van zijn leven door met natuurexplo, schilderen en tekenen. In volle wereldoorlog, op 8 januari 1941, hoorde de wereld dat Lord Baden-Powell overleden was. Begeleid door scouts en soldaten werd hij aan de voet van de Kenyaberg, in het land waar hij zoveel van hield, begraven. Op zijn grafzerk staat het scouts- en gidsenteken gebeiteld. In zijn allerlaatste boodschap zegt hij ondermeer: De echte weg om geluk te bereiken, is geluk te schenken aan anderen. Probeer deze wereld beter te verlaten dan je haar vond. Daartoe helpe je God.

Voorgeschiedenis:

1899

Robert Baden Powell, die sinds 1876 in het leger zat, wordt in de Boerenoorlog (in Afrika) belast met de verdediging van het grensplaatsje Mafeking. Met 1250 manschappen en de plaatselijke bevolking doorstaat hij een beleg van 217 dagen, en op 17 mei is Mafeking vrij. Zijn naam als 'Held van Mafeking' is gevestigd en zijn initialen B.P. verschijnen als gevolg daarvan overal in het Britse wereldrijk. Koningin Victoria bevordert hem op zijn 43e tot (toen de jongste) generaal-majoor. Nog een keer krijgt Baden-Powell een opdracht in Afrika: de oprichting van de South African Constabulary, een bereden politiekorps.

1903

Robert Baden-Powell keert terug naar Engeland. Hij wordt geplaatst bij de Britse Cavalarie, met als speciale opdracht het ontwerpen van een nieuw opleidingssysteem. Intussen heeft Robert Baden-Powell ook van zich laten horen als schrijver van een aantal boeken, waaronder 'Aids to Scouting', bestemd voor de verspieders in het leger, dat tot zijn verbazing opgang doet onder de jongens in Engeland. Ze kopen het bij duizenden en zij spelen een spel als 'B.P. Scouts'.

1904

Koning Edward VII benoemt Baden-Powell tot luitenant-generaal, de hoogste rang in vredestijd.

Augustus 1907

Tijdens het schrijven van het boek 'Scouting for boys' (Verkennen voor jongens) neemt Baden Powell de proef op de som en houdt met 21 jongens een kamp op Brownsea Island aan de Engelse Zuidkust. De bestaande jeugdorganisatie Boys Brigade steunt dit experiment en uitgever Arthur Pearson verleent steun bij de voorbereiding van het later iberoemd geworden boek.

Scouting zelf:

Toen op de morgen van 31 juli 1907 een groepje jongens de over­steek maakte naar Brownsea Island wisten ze niet wat er allemaal zou gebeuren. Maar dat het een reusachtig avontuur zou worden stond voor allen als een paal boven water.
Onder leiding van de beroemde Engelse generaal Robert Baden Powell zouden ze gaan kamperen, iets wat in die tijd alleen door zwervers en militairen gedaan werd. Na aankomst werden de eenentwintig jongens in vier patrouilles ingedeeld, elk met een dierennaam. Die inde­ling was hun niet vreemd want thuis speelden ze ook vaak in groep­jes. Maar dat ze zo ook samen zouden werken, eten en slapen en dat één van hen de patrouilleleider werd was toch wel nieuw.
In dit fantastische kamp waarin ze vele avonturen beleefden en het nodige opstaken van spoorzoe­ken, eerste hulp bij ongelukken en redden van mensen, hun eigen potje kookten en gezellige kampvuren hielden met avontuur­lijke verhalen, werd het door Baden Powell ontwor­pen Scouting programma uitgebreid getest.
Bevestigd in zijn ideeën begon B.P, want zo werd de beroemde generaal Baden-Powell in Enge­land ge­noemd, onbewust aan z'n tweede carrière: die van jeugd­lei­der die zijn naam onsterfe­lijk zou maken.....
Rond 1907 zag de wereld er wel wat anders uit, er werden vele uitvindin­gen gedaan die we nu vanzelfsprekend vinden. Een vliegtuig was het kanaal nog nooit overgevlogen, de fiets met ketting nog maar net in productie en in 1908 introduceerde Henry Ford de eerste T-Ford. Fabrieken verrezen en kinderen waren in die tijd ook arbeiders. Na enkele jaren lagere school gingen ze dan lange dagen werken. In Nederland was in 1874 het kinderwetje van Van Houtem in het parlement aangenomen dat de werk- en rusttij­den van de jeugd regelde, sterk tegen de zin van de industriëlen die door deze goedkope arbeidskrach­ten erg rijk werden. Klasse en standver­schil­len evenals grote sociale onge­lijkheid tekenden deze periode die uiteindelijk tot revolutie, economische chaos en twee oorlogen zou leiden.
Baden Powell kende de verschrikkingen van oorlogen en ook de achtergrond van deze jongens die ook hij onder de wapens kreeg. Kansarm, slecht opgeleid en zonder kennis van vreemde landen en talen moesten zij zich maar zien te redden in het nogal strak geleide Engelse leger. Na zijn benoeming tot commandant van het 5e dragonder regiment in India, begon hij direct met maatregelen om het soldaten bestaan nieuw leven in te blazen. Hij zorgde voor ontspanning en gaf instructie in hygiëne, waardoor de algemene gezondheid verbeterde. De opleiding van soldaten tot verkenners had echter zijn bijzondere zorg. Hij achtte het noodzakelijk dat een verkenner een behoorlijk schriftelijk rapport moest kunnen uitbrengen, een kaart moest kunnen tekenen, met een kompas moest kunnen werken en kunnen seinen. Daarnaast trainde hij z'n mannen in de technieken van de woudlo­pers, die tegenwoordig survival genoemd worden. Hij kreeg toestem­ming om een speciale vaardigheids­insigne in te stellen die een soldaat mocht dragen als hij aan de betref­fende eisen voldeed. Zijn nieuwe methode beschreef hij in een handboekje Aids to scouting (Hulp bij het verkennen).

Het was niet Baden-Powell die Scouting oprichtte, Scouting begon uit zichzelf en sleepte Baden-Powell mee.
Duizenden Engelse jongens verslonden de zes afleveringen van Scouting for Boys en overal in het land richtten ze patrouilles op en gingen met het boek als leidraad spannende spelen doen. Het waren niet zoals Baden-Powell bedacht had alleen de al bestaande verenigingen die het Scouting programma adopteerden, het waren vooral de jongens zelf die op eigen houtje, vaak zonder hulp van ouderen aan de gang gingen. Ze vroegen hem om meer informatie. Die kwam er via het nieuwe weekblad The Scout maar er was meer nodig: een hele eigen organisatie.
Op 2 oktober 1908 ontbood koning Edward VII Baden-Powell om hem tot ridder te slaan in de Victoria-orde. De koning vroeg Sir Baden-Powell om al zijn aandacht te geven aan de Scouting beweging, hetgeen de Chief scout en zijn vrouw hebben gedaan. Eind 1908 waren er al 60.000 scouts geregis­treerd, een jaar later 100.000.

Scouting was er alleen voor jongens, maar de Britse meisjes namen het heft in eigen handen en organiseerden zelf Girl Scouts. Maar ook buiten Engeland verspreidde het spel van verkennen zich bliksemsnel over de wereld. Eens in de vier Jaar komen Scouts van de gehele wereld bijeen en ze noemen zo'n bijeenkomst een Jamboree.

De term scouting:

Waar komt nu eigenlijk die internationale term scouting vandaan? Baden-Powell doet in de loop van zijn missie beroep op jonge tieners om bepaalde taken waar te nemen, dit bij gebrek aan manschappen. Het opleiden van deze jonge rekruten wordt scouting genoemd. Zijn opzet kent een enorm succes bij de Britse jeugd. Om zijn initiatieven kracht bij te zetten brengt hij Aids to scouting uit waarin hij ideeën opneemt en uiteenzet die bijdragen tot een betere opleiding van jonge rekruten.

Scout letterlijk vertaald naar het Nederlands wil zeggen: verkenner.
Baden Powell gebruikte de jongens ook als verkenners in Afrika.
De oorsprong hiervan is terug te vinden in zijn militaire achtergrond. In het leger wordt onbekend (vijandelijk) terrein ook door specifieke eenheden verkend: de recce troepen of “verkenners”. Vandaar dat onze militair in hart en nieren die term heeft gebruikt voor zijn jongens in Afrika, en naderhand ook zijn jongens in Engeland. Hij heeft die term dan ook gebruikt voor zijn allerbekendste boek, wat eigenlijk de basis van de internationale scoutbeweging van vandaag.

De meisjes binnen de scouts heetten oorspronkelijk “girl scouts”, een term die ze voor zichzelf hadden gekozen. Deze term wordt soms nog gebruikt, vooral in Amerika waar men over boy en girl scouts spreekt. In de meeste andere landen spreekt men eerder van meisjes gidsen. Van waar komt nu die term gidsen?
Ook deze term is ontstaan uit militaire achtergrond. Als je je ergens op vreemd, onbekend terrein bevindt, is het makkelijk als er iemand is van daar, die je de weg kan wijzen. Een lokaal persoon die door het onbekende terrein gidst. Vandaar komt de term gids.

De jongens verkennen het onbekende, en de meisjes gidsen je er door. (door het voor hun gekende terrein)

(Bron: www.scoutsengidsenvlaanderen.be)